De carrousel van innovatieve kunstkritiek en de column van Mischa Andriessen

Door: Jennifer Veldman

Na de lunch was er een moment voor de (enigzins raadselachtig getitelde) Carrousel van Innovatieve Kunstkritiek gevolgd door een column van Mischa Andriessen

Carrousel van Innovatieve Kunstkritiek

De carrousel bleek een aaneenschakeling van voorbeelden van innovatieve kunstkritiek uit Nederland en de rest van de wereld. Zo zagen we een hybride vorm van on- en offline communities voorbijkomen in een kort interview met Claudia La Rocco. Refererend aan haar werk bij The Performance Club gaf zij aan hoe de scheidingslijn tussen online en offline communities kan verdwijnen. Een lokaal voorbeeld hiervan is de boekenclub van de Correspondent waarin mensen offline een boek lezen om hier vervolgens online over te discussiëren. Geert Lovink sprak lovend over deze vorm van social reading, maar gaf ook aan dat er veel vooruitgang in software en interface nodig is om dit goed te kunnen ontwikkelen.

Door (online) kritiek te uiten in andere vormen dan alleen tekstueel kunnen nieuwe zintuigen aangesproken worden. Een podcast kan bijvoorbeeld verschillende mensen in gesprek opvoeren en kan ruimte bieden aan emotie. Misschien wel het belangrijkste voorbeeld kwam van Gawi Keyser die ons door middel van een video aansprak op de betekenis van verschillende soorten angst in de hedendaagse samenleving. Deze video was naar eigen zeggen geïnspireerd op het werk van de vlogger Nerdwriter die voor Keyser een goed voorbeeld is van hoe je video kan gebruiken voor maatschappijkritiek. De film Snowpiercer is volgens Keyser een uitstekende vorm van maatschappelijke kritiek, wat de Nerdwriter toegankelijk uitpluist in zijn kritiek ervan (zie hieronder). Keyser uitte echter wel zijn ongenoegen over het gebrek aan deze diepgaande vorm van kritiek in Nederland. Film critici zijn afhankelijk van het publiek voor inkomen, en volgens Keyser zit dat publiek voornamelijk te wachten op hapklare stukken waarmee zij kunnen beslissen of ze wel of niet naar een film gaan. Voor uitgebreide en diepgaande filmkritiek is in Nederland geen publiek – en dit is doodzonde.

Bron: The Nerdwriter

In andere voorbeelden uit de carrousel kwam het onderwerp van aanpassing aan de wensen van het publiek ook ter sprake. Op de website Nachtkritik.de kan een theaterganger al dezelfde nacht kritieken vinden. Op Triple Canopy wordt per artikel grondig nagedacht over de vorm en uitwerking ervan. Een belangrijke boodschap van Miriam Rasch van het Instituut voor Netwerk Cultuur, presentatrice van de carrousel, is dat om een passend ontwerp te vinden, je op zoek moet gaan naar mensen met kennis om tot een goed einde te komen. Online betekent dit samenwerkingen met programmeurs en designers.

27195418801_0fb8a2e2ac_k

Column

Iemand stelt een vraag. Jezelf de vraag stellen, daarmee begint verzet. En dat je vervolgens dit aan een ander vraagt. Vervang verzet met kritiek en de betekenis is hetzelfde. Stel hardop een vraag.

Dit is de boodschap waar Mischa Andriessen zijn column mee begint. Met mooie zinnen verleidt hij ons na te denken over wat kritiek van de kunst eigenlijk betekent. Ja kunst is moeilijk, maar is deze onbevattelijkheid niet een doel op zich geworden? Vervalt de vraag ‘waarom’ en blijft alleen ‘hoe’ over? Via een vergelijking met John Coltraine, die in de jaren ’60 niet begrepen werd door zijn nieuwe vorm van muziek maken, en Salon des Refusés toont Andriessen voorbeelden van onbegrepen, maar geliefde vormen van kunst. Hij vraagt zich af of we niet te veel geworteld blijven in het verleden. Maar bovenal is zijn column een lofzang aan het bevragen. Van alles, maar bovenal jezelf: wees kritisch op jezelf.

26658318794_4276a80e9c_k

Tags: , , ,

Share